ECKHART TOLLE’nin Varolmanın Gücü isimli kitabından,

Bunun ilk farkındalığını, LondraÜniversitesi’ndeki birinci yılımda yaşadım.
Haftada iki kez sabah saat dokuz civarındaki metroya binerek üniversite kütüphanesine giderdim.
Bir defasında otuzlu yaşlarının başlarında bir kadın karşıma oturdu.
Onu daha önce birkaç kez aynı trende görmüştüm.Zaten görmemek de mümkün değildi.
Tren dolu olmasına rağmen,kadının iki tarafındaki koltuklar boştu ve yüksek öfkeli bir sesle hiç durmadan kendi kendine konuşuyordu.

Kendini düşüncelerine öylesine kaptırmıştı ki etrafındaki insanların farkında olmadığı belliydi.
Başını hafif sola ve aşağı doğru eğmişti;sanki yanındaki boş koltukta oturan biriyle konuşuyor gibiydi.
Tam olarak içeriğini hatırlamıyorum ama monolog şuna benzer bir şekilde devam ediyordu: “Ve bana dedik ki ben de ona yalancısın dedim, beni böyle bir şeyle nasıl suçlarsın…
Hep benden yararlandın, beni kullandın, ben sana güvendim, sen bana ihanet ettin…”
Sesinde haksızlığa uğramış birinin öfkesi vardı ve sanki kendini savunmazsa aşağılandığını hissedecekti.
Tren Tottenham Court Road İstasyonu’na yaklaşırken,kadın ayağa kalktı ve hala konuşmaya devam ederek kapıya doğru yürüdü.
Ben de aynı istasyonda inecektim;bu yüzden arkasında duruyordum.
Merdivenlerden çıkıp caddeye ulaştığımızda,Bedford Meydanı’na doğru yürümeye başladı.Hala hayali sohbetine devam ediyordu ve karşısındakini-her kimse- suçlayıp duruyordu.Çok merak ettim ve benim de gittiği yönde yürüdüğü sürece izlemeye karar verdim.
Hayali sohbetine kendisini fazlasıyla kaptırmış olmasına rağmen,nereye gittiğini biliyor gibiydi.
Çok geçmeden,1930’lardan kalma senato Binası’nın önüne geldik;yani üniversitenin merkez yönetim ve kütüphane binasına.
Çok şaşırmıştım.Aynı yere gidiyor olabilir miydik?
Evet kesinlikle oraya gidiyordu.Acaba öğretmen,öğrenci ofis elemanı ya da kütüphaneci filan mıydı?
Belki de bir psikoloji araştırması üzerinde çalışıyordu?
Cevabı bilmem mümkün değildi.Yirmi adım arkasından yürüyordum ve ben binaya girdiğimde, asansörlerden birinde gözden kaybolmuştu bile.
Az önce tanık olduğum şey karşısında çok şaşırmıştım.Yirmi beş yaşında yetişkin bir birinci sınıf öğrencisi olarak,kendimi entelektüel biri olarak görüyordum ve insan varlığıyla ilgili tüm ikilemlerin cevaplarının zeka sayesinde,diğer bir deyişle,düşünerek buluna bilineceğine inanıyordum.
Ama farkındalık olmadan düşünmenin insan varlığının en önemli ikilemi olduğunu henüz bilmiyordum.
Profesörlere,bütün cevapları bilen bilgeler,üniversite ise bilgi tapınağı gözüyle bakıyordum.Böylesine deli bir kişilik nasıl olurda bunun bir parçası olabilirdi ki?
Kütüphaneye girmeden önce erkekler tuvaletine uğradığımda,hala onu düşünüyordum.
Ellerimi yıkarken kendi kendime şöyle dedim;Umarım sonum onun gibi olmaz.
Yanımda duran adam bana bir bakış attı ve o sözleri sadece düşünmediğimi,sesli olarak söylediğimi anladığımda afalladım.”Aman Tanrım,zaten onun gibiyim”,diye düşündüm. Onun düşünce sisteminin altında yatan temel duygu,öfke gibi görünüyordu.
Benim durumumda ise daha ziyade endişeydi.
O yüksek sesle düşünüyordu.Ben ise -çoğunlukla-zihnimden düşünüyordum.Eğer o deliyse, herkes deli demekti;ben dahil.Farklılıklar sadece derecelerdeydi.
Bir an için,kendi zihnimden bir adım geri çekildim ve zihnime olduğu gibi,daha derin bir perspektiften baktım.O anda,düşünceden farkındalığa kısa bir geçiş yaptığımı hissettim.
Hala erkekler tuvaletindeydim ama tek başımaydım ve aynada kendi yüzüme bakıyordum.
Zihnimden ayrıldığım o anda,yüksek sesle güldüm.Delice görünebilirdi ama aslında aklın gülüşüydü;Buda’nınki gibi dolu, dolu bir gülüş.
“Hayat zihnimin sandığı kadar ciddi bir şey değil” Sanki kahkaha bana böyle diyor gibiydi.Ama bu sadece anlık bir olaydı ve unutmam uzun sürmedi.
Sonraki üç yılı endişeler ve depresyonla geçirecek,kendimi sadece zihnimle tanımlayacaktım.
Farkındalık dönmeden önce, neredeyse r etmek üzereydim ve bu kez anlık bir şey değildi.
Takıntılı düşüncelerden ve kendi yarattığım sahte “BEN”den kurtulmuştum
ECKHART TOLLE